Na 35 jaar neemt ‘grapjesbadmeester’ Minne afscheid: “Half Zuidwolde heeft les van mij gehad”

Nog voor het zwembad officieel openging, lagen de eerste zwemmers soms al in het water. Dan stond badmeester Minne Jellema (67) uit Alteveer de dekens van het bad te halen en gingen de poorten stiekem wat eerder open. “Ach”, zegt hij met een glimlach. “Als het kan, dan doen we dat gewoon.”

Na 35 jaar als badmeester en zwemlesgever zet Minne een stap terug bij Zwembad De Waterlelie in Zuidwolde. Een makkelijk besluit was dat niet. “Ik heb een kleine tia gehad en ik merkte dat ik niet alles meer zo makkelijk kon onthouden. Bijvoorbeeld alle namen van de kinderen. Vroeger hadden we hier 120 tot 130 kinderen op zwemles. Binnen een paar weken kende ik ze allemaal bij naam. Maar aan het einde van vorig seizoen vroeg ik soms nog: hoe heet jij ook alweer? Toen dacht ik: dat moet niet.”

Bad vol herinneringen
In de kantine wordt ondertussen koffie gehaald en ondertussen groet Minne alle zwemmers bij naam. Het typeert zijn jaren bij het zwembad. Minne kent niet alleen het bad, maar vooral de mensen. “Je bent hier voor de mensen in het dorp. Als het kan, dan probeer je het zo aangenaam mogelijk te maken. Gewoon niet te serieus allemaal. Een praatje, een beetje lachen, dat hoort er ook bij.”

In die 35 jaar zag Minne generaties voorbijkomen. Kinderen die hij ooit leerde drijven, brengen nu hun eigen kinderen naar het bad. “Half Zuidwolde heeft hier zwemles van mij gehad”, lacht hij. “De tweede generatie die ik zwemles heb gegeven is inmiddels volwassen. Sommigen hebben nu zelf alweer kinderen die hier komen zwemmen. Dat is toch prachtig?”

Geknapte leidingen
Minne was niet alleen badmeester. Jarenlang had hij de dagelijkse leiding over het zwembad. Achter de schermen maakte hij in de loop der jaren van alles mee. Geknapte leidingen, kapotte cv-ketels en zelfs een zwembad dat twee keer leegliep. “Er zit hier twee miljoen liter water in”, vertelt hij met een grote glimlach. “Als er dan een leiding knapt, dan staat ineens het halve terrein blank.”

Lachend vertelt hij hoe hij ooit het zwembad daarna zo snel mogelijk wilde vullen met behulp van brandweerslangen. “Ik draaide alle kranen volledig open. Even later werd ik gebeld dat ergens verderop de waterdruk wegviel. Dat moest dus iets rustiger. Dat zijn dingen die je nooit meer vergeet.”

Vertrouwd gezicht
Helemaal verdwijnen doet hij niet. Hij houdt nog altijd een sleutel van het zwembad op zak, springt bij waar nodig. En dus zal Minne voorlopig nog regelmatig rondlopen bij De Waterlelie. Misschien niet meer iedere ochtend in badmeesterstenue, maar wel als vertrouwd gezicht aan de rand van het bad. “De leuke dingen mag ik gelukkig blijven doen. Het zwembad hoort bij mij en ik hoor misschien ook wel een beetje bij het zwembad.”